หลังจากที่เราเดินทางถึงจังหวัดชัยภูมิจนเป็นที่เรียบร้อย ความยากลำบากและทุรกันดารของจังหวัดนี้ยังไม่หมดแค่เพียงบนท้องถนนจากพื้นที่เมืองโคราชสู่ตัวจังหวัดและอำเภอภูเขียวเพียงเท่านั้น ความแห้งแล้งและทุรกันดารยังปรากฏอยู่ในพื้นที่ตัวอำเภอเองด้วยดังความในส่วนที่นายปกรณ์จะเล่าต่อไปว่า “จากกรุงเทพฯ ถึงสระบุรีมาถึงสีคิ้ว ระยะทางยาวทั้งสิ้นรวมประมาณสามร้อยกิโลเมตร รถยนต์ใช้เวลาวิ่งสามชั่วโมงเศษๆก็ถึง แต่ถนนสายสีคิ้ว ชัยภูมิ ภูเขียว ซึ่งมีระยะทางยาวไม่ถึงสองร้อยกิโลเมตรดี รถใช้เวลาวิ่งเก้าชั่วโมงเต็มๆ ว่ากันว่านี่ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือและความเอาใจใส่ยิ่งยวดของท่านเจ้าเมือง ช่วย นนทะนาคร และ แขวงหนุ่มจากฝรั่งเศส บรรยง สัมมาชีวะวัฒน์  แล้วไซร้ ถนนสายนี้กลายเป็นเมืองปอมเปอีไปนมนานกาเลแล้ว ในที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างมีที่สุดทั้งนั้น หลังจากทนทรมานทรกรรมนั่ง อย่างแสนสาหัสจนกันก้นแทบพังหลังแทบหักมาได้เก้าชั่วโมง ข้าพเจ้าก็บรรลุถึงจุดหมายปลาย ดีสซะตินเนเชิ่น ภูเขียว ทำไมถึงต้องเดาะฝรั่งด้วย อ๋อ…[...]